O nas | Historia MTŚK w Polsce
Początki ruchu w Polsce datuje się na 1976 rok. Wtedy też na sierpniowym zlocie hippisów w Częstochowie, pojawili się pierwsi, przybyli z zagranicy, wyznawcy Kryszny. Ubrani w powiewne „prześcieradła”, z ogolonymi głowami przyciągali uwagę młodzieży. Popularności przydawało im także darmowe rozdawanie wegetariańskiego pożywienia oraz długogrających płyt z muzyką wyprodukowaną przez G. Harrissona (w owym czasie praktycznie w kraju nieosiągalnych).Zainteresowanie z jakim się spotkali, spowodowało kolejne odwiedziny za „żelazną kurtyną”. Rok później Harikeśa Swami, uczeń żyjącego jeszcze Swamiego Prabhupada, w jego imieniu, inicjował pierwszego polskiego ucznia, Uttama Bhakti dasa. Podczas kolejnych lat przybywało zwolenników i tak pod koniec roku 1979 można już było mówić o dwóch ośrodkach wyznania (warszawskim i wrocławskim). Przed ogłoszeniem stanu wojennego udało się także zakupić budynki we wsi Czarnów, co zapoczątkowało rozwój społeczności farmowej. Farma w Czarnowie funkcjonuje do dzisiaj.
Stan wojenny odbił się na działalności misyjnej bhaktów, która wcześniej też nie była prowadzona na zbyt szeroką skalę. W tym czasie dosyć częste były 48-mio godzinne zatrzymania, a niektórzy wyznawcy ścigani byli nawet listem gończym. Nie można było oficjalnie zapraszać zagranicznych gości, nie wspominając o organizowaniu otwartych programów. Dystrybucja literatury (podstawowe źródło dochodów) uważana była za nielegalną, co prowadziło do regularnych scysji z policją. Nierzadkie były także donosy sąsiadów i co za tym idzie palenie książek i innych dokumentów w obawie przed rewizją. Ośrodki działały w ukryciu, zdarzało się, że o ich istnieniu nie wiedzieli nawet młodsi uczestnicy ruchu.
Jednak sytuacja polityczna nie zahamowała rozwoju Towarzystwa. W połowie lat osiemdziesiątych bardzo prężnie działała grupa studentów pod nazwą Studencka Grupa Aktywności Weda, organizując spotkania oraz wydając miesięcznik pod tym samym tytułem. Coraz więcej osób odwiedzało krysznaickie miejsca kultu, przyjmując hinduski styl życia i myślenia.
Odwilż polityczno-społeczna mająca miejsce pod koniec lat osiemdziesiątych, pozwoliła na bardziej aktywną działalność misyjną. W 1989 roku odbył się pierwszy pochód na Starym Mieście w Warszawie oraz duży trzydniowy festiwal z udziałem zagranicznych gości.
W latach dziewięćdziesiątych powstało wiele prężnych centrów, a niektóre z nich przeformowały się nawet w regularne świątynie: we Wrocławiu (który wsławił się wieloletnim rozdawaniem pożywienia potrzebującym), Warszawie, Poznaniu, Krakowie i Gdańsku. Warto też wspomnieć o zarejestrowanej w 1993 roku „podróżującej świątyni”, zajmującej się organizowaniem festiwali na terenie całego kraju. Działalność wszystkich tych ośrodków w latach dziewięćdziesiątych pozwoliły zaliczyć ISKCON do najprężniej rozwijających się związków wyznaniowych o proweniencji dalekowschodniej.
Pierwsza formalna rejestracja ruchu miała miejsce w czerwcu 1988 roku. Na mocy prawa o stowarzyszeniach, zarejestrowano wtedy Towarzystwo Świadomości Kryszny – Bhakti Yoga w PRL. Kilka lat później Towarzystwo zaczęło ubiegać się o status związku wyznaniowego, który uzyskało 31 stycznia 1991 roku (Rejestr Kościołów i Organizacji Religijnych, dział A, numer 30) http://bip.mswia.gov.pl/portal/bip/119/15644/ W 1994 roku dokonane zostały nieznaczne zmiany w statucie, wtedy też usunięto z nazwy końcówkę „w Polsce”, przyjmując ostateczną nazwę – Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny.
Dzisiaj (dane z 2007 roku) na terenie Polski działają trzy świątynie: w podwarszawskim Mysiadle, Wrocławiu oraz ekologiczna farma w Czarnowie. We wszystkich trzech świątyniach mieszka zaledwie kilkadziesiąt osób, zaś reszta krysznaickiej społeczności żyje jako ogół polskiego społeczeństwa – w rodzinach, ucząc się i pracując.