Oficjalna strona Świątyni Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny w Mysiadle
W służbie dla Jego Boskiej Miłości A.C. Bahaktivedanty Swamiego Śrila Prabhupady
Czy odwiedzasz nas
po raz pierwszy?
Zapoznaj się z podstawami kultury Waisznawy oglądając naszą prezentację
Zapraszamy do naszej świątyni na spotkanie otwarte
i wyklad w każdą niedzielę od godziny 13:00
Świątynia Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny
  • Wspólne intonowanie mantry
    Hare Kryszna
  • Wykład z filozofii na podstawie
    Bhagavad-gity
  • Wegetariańska uczta
Sztuka

Ruch Świadomości Kryszny rozprzestrzenił się na cały świat poprzez intonowanie w rytm muzyki maha-mantry Hare Kryszna:

Hare Kryszna, Hare Kryszna, Kryszna Kryszna, Hare Hare
Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare

Śri Caitanya Mahaprabhu upowszechnił intonowanie świętych imion Kryszny w całych Indiach. Maha-mantra jest transcendentalną wibracją dźwiękową, która rozbudza miłość do Boga w naszych sercach i umysłach.

Na całym świecie można zobaczyć wielbicieli Hare Kryszna intonujących, śpiewających i wykonujących utwory muzyczne. Jak w przypadku innych czynności, muzyka uważana jest za święte ofiarowanie Bogu.

Mimo iż wielbiciele stosują obecnie różne style muzyczne, oryginalnie muzyka religijna opierała się na muzycznych pojęciach ragi i talu. Raga jest formą melodyjną, gdy tymczasem tal jest formą rytmiczną.

Słowo raga wywodzi się z sanskryckiego rdzenia oznaczającego "kolorować". Skrywa się za tym idea, że pewne formy melodyjne i skale wytwarzają emocjonalne doświadczenie i 'kolorują' umysł.

Tal można najlepiej opisać jako miarę czasu. Ma dwa główne elementy: długość trwania miary czasu i rozłożenie akcentu w obrębie miary czasu. Tal, podobnie jak raga, służy jako podstawa do kompozycji i improwizacji.

Wielbiciele najczęściej używają mridangę (bębenek), harmonium (przenośne organy) i karatale (cymbałki). Pana Krysznę przedstawia się często grającego na flecie.

Jako że ISKCON ma zwolenników na całym świecie, niektóre religijne pieśni zostały upowszechnione przez zachodnich artystów, w tym George'a Harrison'a i stosunkowo niedawno zespół Kula Shaker.

Historycy uważają, że klasyczna muzyka subkontynentu indyjskiego stanowi syntezę dwóch tradycji. Jedna wyrosła z objawienia religijnego i była związana z liturgią składania ofiar. Druga ma swe korzenie w wątkach ludowych i muzyce plemiennej. Do połączenia obu nurtów doszło w epoce wedyjskiej.

Pierwsze zapiski o muzyce pojawiają się już w czterech Wedach. Samaweda (Księga Hymnów) zawiera ponad tysiąc pieśni pochwalnych, które kapłan dobierał stosownie do formy liturgii. Zarówno teksty liturgiczne, jak i filozoficzne śpiewano na odpowiednią melodię i metrum, nie zaś recytowano. W czasach, kiedy całą wiedzę przekazywano ustnie, najlepszą metodą nauki tekstu było dostosowanie do niego odpowiedniej melodii.

W kulturze duchowej Indii istnieje pojęcie dźwięku podstawowego. Przyjmuje się, że gdyby człowiek w jednej chwili usłyszał wszystkie odgłosy wszechświata, złożyłyby się one w sylabę OM (AUM). OM jest uznawany za dźwięk nieskończenie subtelny i transcendentalny, dlatego jogini i mędrcy wymawiają go podczas medytacji oraz rozpoczynają od niego recytowanie pism świętych i modlitw.

W Indiach przez wieki uprawiano tzw. mantra medytację. Polegała ona na wielokrotnym powtarzaniu krótkiej modlitwy w odpowiedniej intonacji i metrum. Podczas tych praktyk dźwięk mantry wydobywał się z gardła, dlatego przyjęto, że najlepsza muzyka to ta, która podobnie jak głos, składa się z jednego dźwięku w danej chwili. W ten sposób rozwinął się jeden z najpiękniejszych i wysoce wysublimowanych gatunków muzycznych - indyjska raga.

Raga to melodia wykorzystująca siedmio-, sześcio- lub pięciotonową skalę dźwiękową. Ragi wykonuje się z wykorzystaniem takich instrumentów, jak: vina, sitar, flet i tabla. Istnieje wiele rodzajów rag, z których każda rządzi się ścisłymi zasadami wznoszenia i opadania melodii, wyznaczonymi pauzami i charakterystycznymi frazami.

Melodie rag przypisuje się określonej porze dnia lub roku (i wykonuje je tylko wtedy) lub nadaje się im odpowiedni nastrój i moc, by wzbudzić u odbiorcy określone emocje (spokój, smutek, radość i gniew). Ragę najczęściej gra się swobodnie, jednak przy zachowaniu pewnych ram czasowych. Improwizacja sprawia, iż melodia rozwija się we własnym rytmie, ukazując słuchaczom całe swe piękno. Raga, zarówno wokalna, jak i instrumentalna, stworzyła podwaliny dla dalszego rozwoju muzyki indyjskiej.

Muzyka po dziś dzień ma wielkie znaczenie dla Hindusów. Towarzyszy obrzędom religijnym, a także wszystkim ważnym wydarzeniom w ich życiu - weselom, narodzinom czy pogrzebom. Wirtuozów indyjskich instrumentów szkoli się od stuleci w muzycznych szkołach zwanych gharanami. Dostęp do tych elitarnych szkół ma wąskie grono uczniów. Ale podstawowe umiejętności gry na prostych instrumentach indyjskie dzieci wynoszą z domu. Może dlatego na każdym rogu ulicy, czy to w małej wiosce, czy wielkim mieście, spotyka się domorosłych artystów grających na, często własnoręcznie wykonanych, fletach, bębnach i instrumentach strunowych. Stanowią oni o nieodpartym uroku Indii.

Instrumenty muzyczne

Sitar - Najbardziej znany indyjski instrument, ma 700-letnią historię. Należy do rodziny instrumentów strunowych zwanych tantu. Wykonany z tykwy i drzewa tekowego, ma 20 progów i 25 strun (6 grających i 19 rezonujących). Struny przyciska się palcami, kostką lub delikatnie szarpie.

Vina - instrument strunowy, z którego można wydobyć dźwięki bliskie subtelnościom ludzkiego głosu. Ma 4 główne struny grające i 3 wspomagające oraz metalowy mostek, który nadaje muzyce charakterystyczne brzmienie. Vina jest instrumentem bogini nauki i sztuk pięknych - Saraswati.

Bansuri - bambusowy flet z siedmioma otworami, najstarszy instrument subkontynentu. Postacie grające na bansuri widnieją na słynnych malowidłach ściennych z Adżanty. Wirtuozem bansuri jest Bóg-Kryszna.

Tabla - podwójny bęben, jeden jest wykonany z ceramiki, drugi z mosiądzu. Membrany obu zrobione są ze skóry. Rytm wybijany jest dłonią lub palcami. Najpopularniejszy instrument perkusyjny w północnych Indiach.

Mridanga - bęben o dwóch membranach, wykonany z jednego kawałka drewna lub z gliny. Można grać na nim siedząc, ułożywszy go sobie na kolanach, lub też stojąc. Instrument wisi wtedy na szyi. Mridanga nadaje rytm muzyce. Równocześnie uderza się w dwie membrany - większą, która wydaje tony niskie i mniejszą - o wyższej tonacji.

Satara - zwana też indyjską kobzą. Ludowy instrument wywodzący się z Radżastanu. Przypomina podwójny flet, jedna z piszczałek gra melodię, druga wydaje buczący dźwięk. Używany najczęściej przez ulicznych zaklinaczy kobr.

Karatale - mosiężne czynele różnych rozmiarów, na których wygrywa się rytm. Używane w czasie śpiewów w świątyniach, a także podczas rodzinnych uroczystości takich jak np. ślub.

Koncha lub thoong - duża grająca muszla, używana najczęściej podczas ceremonii liturgicznych zarówno w hinduskich świątyniach jak i klasztorach buddyjskich. Jej dźwięk uważa się za pomyślny, stąd też rozpoczyna on ważne wydarzenia (np. koronację władcy, ceremonię świątynną czy bitwę).

Saraswati - bogini nauki i sztuk pięknych, w tym również muzyki. Co roku w święto ofiarowuje się jej instrumenty muzyczne. Rodziny składają instrumenty na domowych ołtarzach, natomiast zawodowi muzycy zanoszą je do świątyni i układają przed wizerunkami bogini. Przez cały dzień Saraswati błogosławi instrumenty, napełniając je boskimi dźwiękami, które muzycy wydobywają z nich przez cały następny rok.

Klasyczny taniec indyjski jest jedną z najstarszych form tanecznych świata. Jego początki sięgają okresu sprzed ponad czterech tysięcy lat do Tamil Nadu, prowincji położonej na południu subkontynentu indyjskiego. Płaskorzeźby na ścianach tamtejszych świątyń przedstawiają sceny taneczne. Obok wizerunków indyjskich bóstw, takich jak Ganeśa, Brahma i Indra, widnieją tam postacie kobiet - tancerek zastygłych w półprzysiadzie, na ugiętych do zewnątrz kolanach - w pozie charakterystycznej dla bharat-natjam, najpopularniejszego tańca Indii.

Wszystkie odmiany klasycznego tańca indyjskiego wywodzą się z liturgii i obrzędów religijnych. Jeszcze do początków XIX wieku, taniec był zarezerwowany dla kapłanek-tancerek zwanych Dewa-dasi i wykonywano go wyłącznie w świątyniach. Dewa-dasi żyły w celibacie, formalnie poślubione Bóstwu świątynnemu, dla którego doskonaliły swój kunszt. Ich występy stanowiły część codziennych obrzędów świątynnych lub umilały czas przybyłym na obchody świąt religijnych wiernym.

Dziewczynki (czasami również chłopcy) od najmłodszych lat uczęszczały do specjalnych szkół, gdzie uczono tańca, ale przede wszystkim kształtowano charakter oraz wpajano oddanie Bogu. Każda z tancerek miała swego mistrza (mistrzynię), który był dla niej wzorem do naśladowania oraz łącznikiem z wielowiekową tradycją taneczną.

Ideę tych szkół oddaje poetycka reguła wpajana uczennicom od początku nauki:

"Wyciągnij rękę tak daleko, jak tylko można.
Dokąd ręka nie sięga pozwól podążyć oczom.
Tam, gdzie oczy nie dotrą, niech powędruje twój duch.
Albowiem gdzie będzie twój duch, tam przybędzie oddanie,
a tam, gdzie jest oddanie, dopiero potrafi narodzić się miłość".

W czasach panowania brytyjskiego tradycja Dewa-dasi podupadła. Tancerki zmuszano do występów o charakterze rozrywkowym na dworach władców i w pałacach kolonialnych. Dopiero w latach 20-tych ubiegłego stulecia na nowo odkryto duchowe walory tańca. Duży wkład w odrodzenie tradycji miała Rukmini Dewi, założycielka pierwszej w Madrasie świeckiej szkoły tańca klasycznego - Kalakshetra School Dance. Od tego czasu taniec indyjski gościł na deskach najznamienitszych teatrów w Indiach i innych częściach świata.

Europejskim centrum nauki tego tańca pozostaje Londyn. To tu, najczęściej po uprzednim przeszkoleniu baletowym, zdobywa się tytuły mistrzowskie w kilku szkołach tanecznych. W Polsce taniec indyjski jest stosunkowo mało znany, choć mamy kilka adeptek, które pobierały nauki w indyjskich i europejskich szkołach tańca.

FORMUŁA TANECZNA I STYLE TAŃCA

Formuła klasycznego tańca indyjskiego jest bardzo skomplikowana. Mamy tu do czynienia ze swoistym połączeniem baletu, pantomimy i jogi. Nawet laik, obserwujący pokazy, doceni piękno, dynamikę i ekspresję tego tańca. Znawca jednak potrafi odczytać głębsze znaczenie kompozycji. Tancerka, za pomocą asanów (póz ciała) i mudr (gestów rąk i palców), opowiada historie. Widz, który posiądzie umiejętność odczytywania tego "tanecznego alfabetu", przeniesie się wraz z artystką tysiące lat wstecz do świata boskich opowieści o Radharani, Krysznie i Śiwie oraz innych starożytnych bohaterach.

Każdy z klasycznych stylów tańca ma swój odrębny strój, makijaż i biżuterię. Wszystkie dodatki wykonywane są według niezmiennych wzorców od tysiącleci. Metody ich wyrobu i znaczenie symboli są przekazywane w rodzinach rzemieślników z pokolenia na pokolenie. Dlatego znawca po stroju tancerki potrafi określić, jaki styl i szkołę ona prezentuje oraz jej biegłość w sztuce tanecznej.

We wszystkich stylach, wykonawczyni nosi u stóp dzwoneczki, którymi wybija rytm. Ubogaca on muzykę towarzyszącą pokazom. Akompaniament tworzą najczęściej kompozycje wokalno-instrumentalne, wykonywane na instrumentach, takich jak: tabla, sitar, vina, flet i harmonium.

Cztery najbardziej znane klasyczne style tańca:

  1. BHARAT NATYAM - styl najstarszy, najbardziej znany i dynamiczny. Najczęściej wykonywany solo. Pochodzi z południowych Indii, opowiada historie zaczerpnięte ze starożytnych eposów indyjskich.
  2. ODISSI - styl liryczny, o łagodniejszych, "miękkich" ruchach. Charakterystyczna jest dla niego taneczna poza tribanga (ciało wygięte w trzech miejscach). Rozwijał się równolegle do bharat natyam, w stanie Orissa, na wschodzie Indii, gdzie najwybitniejsze tancerki występowały w słynnej świątyni Bóstwa Jagannath.
  3. MANIPURI - styl odmienny od dwóch poprzednich. Pochodzi ze stanu Manipur. Postać tancerki wygięta jest w kształcie litery "S", a jej płynne i koliste ruchy oraz łagodny wyraz twarzy przypominają południowo-wschodnie style azjatyckie. Do najznakomitszych sztuk tej szkoły należą przedstawienia rasa-lila, które opowiadają o boskich postaciach Radhy i Kryszny.
  4. KATHAK - o pięknie tego stylu decydują posuwiste ruchy, szybkie piruety i zmienne rytmy wybijane przez tancerki stopami. Kathak powstał w północnych Indiach, gdzie gawędziarze dodawali do swych opowieści muzykę, taniec i mimikę. W ten sposób powstały barwne widowiska. Polakom kathak przypominać może tańce cygańskie czy hiszpańskie flamenco.

W 1921 r., archeologowie odkryli miasta należące do starożytnej cywilizacji Indu-Saraswati, która istniała 5500 lat temu. Miasta zbudowano w systemie siatkowym, z ulicami biegnącymi ze wschodu na zachód i z północy na południe. Domy z dziedzińcami projektowano zgodnie z osią kierunków. Zarówno plan miasta, jak i domów przypominał planszę do gry w szachy, podzieloną na równe kwadraty, każdy o specjalnym przeznaczeniu. Taki typ budownictwa jest charakterystyczny dla architektury wastu.

"Wastu" to sanskryckie słowo oznaczające "przestrzeń", "naturę", "otoczenie" lub "środowisko". Utworzone od niego słowo waastu, wymawiane z długim "a", odnosi się do przestrzeni zagospodarowanej przez człowieka, przede wszystkim: domów, mieszkań oraz budynków użyteczności publicznej. Zasady budownictwa wastu opisano w ponad trzydziestu dziełach powstałych między IV a XII wiekiem n.e. Do najpopularniejszych spośród nich należą: Brihat-sanhita, Wiśwakarma Wastu, Majawastu, Majamata, Matsja Purana.

W architekturze wastu uwzględnia się całą wiedzę, jaką posiadali starożytni o budowie Kosmosu, ruchach planet, matematyce, przyrodzie i rządzących nią istotach. Niezwykle ważne jest, by w planach działki i w projekcie budynku uwzględnić wpływ natury: rodzaj ziemi, dostępność wody, nasłonecznienie terenu, ilość opadów, kierunek wiatrów oraz wpływ planet. Dom ma bowiem nie tylko chronić człowieka przed zagrożeniami ze strony przyrody, ale także harmonijnie go z nią powiązać. Dom traktowany jest jako drugie ciało człowieka, które oddziałuje na jego zdrowie, stan psychiczny i emocjonalny.

Patronem architektonicznej sztuki wastu jest postać o tym samym imieniu. Jego historię opisuje Matsja Purana.

Na początku stworzenia, z potu Śiwy narodził się demon o imieniu Wastu. Demon wystąpił przeciw istniejącemu porządkowi, pożerał ludzi i zwierzęta, wzniecał zamęt i niepokój. Wzburzeni półbogowie na czele z Brahmą, stwórcą wszechświata, postanowili dać mu nauczkę. Powalili go i wdeptali w ziemię, dopasowując jego ciało do ram przestrzeni. Pokonany Wastu błagał o litość, obiecując odkupić swe winy. Brahma oszczędził barbarzyńcę i przydzielił mu opiekę nad domostwami, polami i dobytkiem ludzi.

Od tej pory Wastu uosabia "ducha" budynku, który odpowiada za jego pomyślność. Graficznie przedstawia się go w postaci ludzkiej, wciśniętej w geometryczną siatkę przestrzeni. W częściach jego ciała rezydują półbogowie, którzy panują nad różnymi aspektami życia i Kosmosu. Architekt wastu podczas projektowania budynku uwzględnia położenie półbogów i przyporządkowanych im zasad tak, by dom pozostawał w harmonii z prawami przyrody.

Starożytny architekt tworzył swe dzieło nie tylko w zgodzie z regułami wastu, ale musiał też posiadać: 1) wiedzę z zakresu matematyki, astronomii, astrologii i architektury krajobrazu; 2) umiejętności w sztuce rysunku, ceramiki i stolarstwa; 3) wrodzoną intuicję; 4) nieskazitelny charakter.

Przy projektowaniu domu architekt posługiwał się ośmioma narzędziami: skalą z podziałką, poziomicą w kształcie trójkąta, liną, pionem, cyrklem, ekierką i znakiem pomiarowym. Ostatnim i najważniejszym "narzędziem" architekta było jego oko, dzięki któremu potrafił dostrzec nawet najmniejsze usterki, zanim jeszcze wykazały je pomiary.

Mandala ("okrąg", "dysk") - jest konstrukcją geometryczną, symbolizującą uporządkowany Wszechświat z istotą boską w centrum; to wzór wiążący człowieka z Ziemią oraz Kosmosem; poprzez mandalę uzyskuje się dostęp do kosmicznych energii. W architekturze nadaje pomieszczeniu określony porządek, przedstawia sieć powiązań między energiami za pomocą barwnych symboli geometrycznych.

IDEALNY DOM I DZIAŁKA WEDŁUG ZASAD WASTU:

  1. Dom należy umiejscowić zgodnie z osią kierunków.
  2. Teren okalający dom - otwarta przestrzeń od wschodu i północy, południe i zachód przesłonięte wzgórzami i drzewami, nachylenie działki na północ i wschód, zlokalizowanie wody na północnym wschodzie.
  3. Północny wschód - czysty i przestronny, najlepiej pokój do nauki, medytacji, salon. Graciarnia raczej pomieszczenie składowe, łazienka, kuchnia stanowią poważny defekt.
  4. Południowy zachód - obciążony meblami, dobry na pokój głowy rodziny lub sypialnię rodziców.
  5. Pokoje w kierunkach wschodnim i północnym - duża ilość okien, czyste i wolne przestrzenie.
  6. Przestrzenny środek domu.
  7. Kuchnia na południowym wschodzie - miejsce ognia, ewentualnie w rogu północno-zachodnim.
  8. Ubikacja powinna się mieścić między głównymi i pośrednimi kierunkami.
  9. Zagracenie, brud i bałagan są wielkimi wrogami wastu. Powodują duszną atmosferę, kłótnie i niesnaski.
Założyciel-Acarya, Jego Boska Miłość
A.C. Bhaktivedanta Swami Śrila Prabhupada
Śrila Prabhupada powiedział

"Gdy udaje się do Los Angeles, jestem na Vaikunthach. Gdy udaje się do Nowego Yorku, jestem na Vaikuntach. Gdziekolwiek zdobyliśmy świątynię, tam są Vaikunthy. Zatem dlaczego mam mieć jakieś zastrzeżenia? Wykonujcie dobrze swoje obowiązki i zobaczcie czego pragnie Krsna. Niech się to wypełni. Jednak wykonujcie swoje obowiązki. Waszym obowiązkiem jest modlić się do Krsny z takim uczuciem jak robią to dziecie i pozwolić, by to On zdecydował. I ja również nie będę miał żadnych obiekcji."

Vrindavan, 29 maja 1977 roku

Facebook
Newsletter
Dodaj do listy odbiorców
Aktualizuj preferencje
Usuń z listy odbiorców
Kalendarz (Warszawa)
3 czerwiec 2017
Sri Baladeva Vidyabhusana - Dzień odejścia
Ganga Puja
Srimati Gangamata Gosvamini - Dzień pojawienia się
5 czerwiec 2017
Pandava Nirjala Ekadasi
(pełny post - nawet od wody - jeśli nie przestrzegało się pozostałych Ekadasi)
6 czerwiec 2017
Przerwanie postu 04:17 - 08:15
7 czerwiec 2017
Panihati Cida Dahi Utsava
9 czerwiec 2017
Snana Yatra
Sri Mukunda Datta - Dzień odejścia
Sri Sridhara Pandita - Dzień odejścia
Ostatni dzień Trivikrama Masa
10 czerwiec 2017
Sri Syamananda Prabhu - Dzień odejścia
Pierwszy dzień Vamana Masa
14 czerwiec 2017
Sri Vakresvara Pandita - Dzień pojawienia się
15 czerwiec 2017
Mithuna Sankranti
19 czerwiec 2017
Sri Srivasa Pandita - Dzień odejścia
20 czerwiec 2017
Yogini Ekadasi
21 czerwiec 2017
Przerwanie postu 04:14 - 09:49
24 czerwiec 2017
Gundica Marjana
Sri Gadadhara Pandita - Dzień odejścia
Srila Bhaktivinoda Thakura - Dzień odejścia
(post do południa)
25 czerwiec 2017
Ratha Yatra
Sri Svarupa Damodara Gosvami - Dzień odejścia
Sri Sivananda Sena - Dzień odejścia
29 czerwiec 2017
Hera Pancami (4 dni po Ratha Yatrze)
Sri Vakresvara Pandita - Dzień odejścia
3 lipiec 2017
Powrót Ratha (8 dni po Ratha Yatrze)
4 lipiec 2017
Ekadasi (bez postu)
5 lipiec 2017
Sayana Ekadasi
6 lipiec 2017
Przerwanie postu 04:23 - 09:54
8 lipiec 2017
Guru (Vyasa) Purnima
Srila Sanatana Gosvami - Dzień odejścia
9 lipiec 2017
Ostatni dzień Vamana Masa
10 lipiec 2017
Pierwszy miesiąc Caturmasyi
(przez miesiąc post od warzyw liściastych)
Pierwszy dzień Sridhara Masa
14 lipiec 2017
Srila Gopala Bhatta Gosvami - Dzień odejścia
16 lipiec 2017
Karka Sankranti
17 lipiec 2017
Srila Lokanatha Gosvami - Dzień odejścia
18 lipiec 2017
Założenie ISKCON-u w Nowym Yorku
19 lipiec 2017
Ekadasi (bez postu)
20 lipiec 2017
Kamika Ekadasi
21 lipiec 2017
Przerwanie postu 04:40 - 10:01
26 lipiec 2017
Sri Raghunandana Thakura - Dzień odejścia
Sri Vamsidasa Babaji - Dzień odejścia
Statystyki
Ilość odwiedzin: 339 980

Bhakti Vriksha

Bhakti Wriksza - to najpełniejsza i najbardziej dynamiczna metodyka przekazywania duchowej wiedzy i jej realizacji we współczesnym świecie. Dokładamy wszelkich starań, aby zatroszczyć się o każdą początkują osobę, włączając ją do małej grupy duchowego wsparcia. Grupy spotykają się regularnie w domach prowadzących, w ciepłej, rodzinnej atmosferze. Uczestnicy nawiązują serdeczne relacje przyjaźni oparte o wspólne zainteresowanie i głębokie wymiany. W programie spotkań jest poznawanie się, śpiewanie, wspólna dyskusja i elementy medytacji.

Wriksza znaczy drzewo. Pan Caitanya - założyciel ruchu sankirtanu - jest pniem drzewa Bhakti. Grupy Bhakti Wriksza są gałązkami tego pięknego, kwitnącego drzewa. W takich grupach możemy doświadczyć, płynącego od duchowych korzeni, odżywienia i wzrostu.

ZAMKNIJ

Ustawienia poczty

1.Otwórz folder „spam”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Kliknij przycisk „To nie jest spam”.
1. Otwórz folder „spam”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Kliknij przycisk „To nie spam”.
4. Kliknij „OK”.
1. Otwórz folder „spam”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Kliknij przycisk „Oznacz” i wybierz polecenie „nie spam”
4. Kliknij „dalej”.
1. Otwórz folder „spam”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Kliknij przycisk „To nie jest spam”.
1. Otwórz folder „spam”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Najedź kursorem na przycisk „Usuń”.
4. Kliknij przycisk „Nie spam”.
1. Otwórz folder „spam”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Kliknij kursorem na przycisk „To nie spam”
.
1. Otwórz folder „Wiadomości-śmieci”.
2. Zaznacz wiadomość od www.harekryszna.pl.
3. Kliknij link „wiadomość niebędąca śmieciem”.

ZAMKNIJ

Witamy na oficjalnej stronie Świątyni Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny (ISKCON) w Mysiadle. Jeśli po raz pierwszy spotykasz się z bhakti-yogą, czy też kulturą wedyjską lub kulturą Waisznawa - poniższa prezentacja przybliży Ci podstawowe zagadnienia związane z naszą wiarą, filozofią oraz praktyką.

  • 1. Śrila Prabhupada - założyciel-acarya Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny (ISKCON)
  • 2. Wedy - święte księgi Indii
  • 3. Intonowanie Świętych Imion Boga
  • 4. Bóstwa i świątynia
  • 5. Kuchnia wegetariańska i Prasadam

Jeśli pragniesz dowiedzieć się więcej na którykolwiek z prezentowanych tematów, zapraszamy do lektury bogatej kolekcji artykułów na naszej stronie.

Zapraszamy również do odwiedzenia naszej świątyni! W każdą niedzielę od godziny 13:00 do 15:30 organizujemy specjalny program otwarty, a w nim: wspólne medytacyjne śpiewanie, prezentacja filozofii Bhagavad-gity oraz wspaniała wegetariańska uczta. Wstęp wolny.